Door allerlei omstandigheden was het een tijdje geleden dat ik had gedoken. Vandaag was het dan gelukkig weer zover. Op de planning stond de Zeelandbrug. Het was vandaag al vroeg hoogwater, zelfs iets te vroeg voor ons…. 6 uur. Gisteren nog even de exacte tijd van de kentering opgezocht op de site van Rijkswaterstaat en ook gelijk even de voorspelde stroming gecontroleerd. Deze laatste zou zo rond de tijd dat wij te water zouden zijn best stevig zijn. Zo rond de 0,56 m/s. We zullen het meemaken.
Op het laatste moment melde Susan zich af waardoor we vandaag met zijn tweeën waren, Lex en ondergetekende. Sandra had zich al aangeboden als kantwacht dus we hadden van boven het water ook onze hulp als dat nodig zou zijn.
Tijdens onze rit richting de duikstek reden wij over wegen welke waren omgeven door een deken van mist. Niet dat je er veel minder hard van moest gaan rijden, maar het zorgde er wel voor dat je de aandacht goed op de weg moest houden. Eenmaal aangekomen bij de parkeerplaats bij de Zeelandbrug was het daar ook een mysterieuze sfeer. De brug verdween als het ware in de mist. Het water van de Oosterschelde was bijna vlak. We waren erg benieuwd naar de omstandigheden onderwater.
Lex was er al eerder dus zijn spullen lagen al klaar. Rustig ben ik ook mijn spullen gaan klaar maken en Sandra heeft vervolgens mijn uitrusting naar de trap gebracht. Bij de trap hebben wij onze spullen verder goed gedaan en zijn rustig afgedaald. Op de bodem nog even onze uitrusting gecontroleerd om vervolgens elkaar het sein te geven dat wij konden beginnen met onze duik.
Het duurde niet lang voordat wij onze eerste stop konden maken. Op zo’n 6 meter diepte bijna recht voor de trap ligt een hele mooie grote Zeedahlia. Nadat wij beide voldoende beeldmateriaal hadden gemaakt zijn we verder gegaan. De stroming viel mee en op de heenweg viel hij zelfs op een gegeven moment even stil. Tijdens de heen “reis” kwamen wij een hele mooie grote Kreeft tegen, maar ook diverse Zeedonderpadden en Botervisjes. Wat er in hele grote getale was, zijn dode krabben. Iets wat ons beide heel erg opviel. En veel zand overal, zelf op het ondiepere deel. Mooie Zee-egels, Weduwrozen, Zeeanjelieren en Geweisponzen zorgde voor variatie op de zandbodem. Wij kwamen ook nog verschillende eitjes tegen, twee groepjes met een witte kleur en een groepje van een roze kleur. Zeedonderpadeitjes? Waar is het mannetje dan? Op de terugweg kwamen wij twee mooie Satijnslakken tegen en onze duik sloten we af met waar we mee begonnen: een tweede Zeedhalia! Niet zo mooi als de eerste, maar zeker de moeite waard. Terug viel de stroming ook wel mee. De watertemperatuur is ten opzichte van vorige week niet gestegen. Het is nog steeds 7 graden. Na bijna een uur kwamen wij netjes bij de trap bovenwater. En het zicht was ook prima, zo tussen de 1 en 2 meter.
Na de duik hebben we deze nog even geëvalueerd onder het genot van een bakkie en heerlijke mergpijpjes. Al met al weer een geslaagde duikochtend.
Mochten jullie nog het beeldmateriaal willen bekijken? Dat kan, klik maar op onderstaande links